Во една земја каде што зборовите летаа од уста до уво како весели птици, постоеше еден мал, необичен збор. Не беше ниту голем, ниту важен, не носеше титула, не почнуваше со голема буква. Но имаше душа.
И имаше една желба:
да не биде кажан, сè додека не биде почувствуван.
„Смешно,“ му рекоа другите зборови. „Нашата работа е да излеземе од устата и да патуваме. Ако не нè кажат — нè нема.“
Но малиот збор само се навали на една запирка и шепна:
„Јас сакам да стигнам... кога ќе бидам навистина потребен.“
И така чекаше. Години.
Го носеа децата во срцето, понекогаш до врвот на јазикот — но никогаш не го кажуваа. Затоа што беше срамежлив збор.
Збор што се вели со треперење.
Со солзи.
Со затнати очи.
Зборот беше: „Извини“.
Сите го знаеја, но малкумина го велеа кога навистина значеше нешто.
Сè додека не дојде едно момче по име Леон. Се скара со најдобриот другар поради нешто сосема мало — како што обично почнуваат важните работи.
Се обиде да го заборави. Да премолчи. Да зборува за нешто друго. Но срцето му стануваше сè потешко.
Една вечер, додека стоеше сам, го почувствува зборот — како топка во грлото, како светло што чека да се роди. И го изговори. Тивко. Но искрено.
„Извини.“
Во истиот миг, зборот засветка. И не се разлета, не побегна — туку влезе во другото срце. И таму се всели. Како семе.
И од тој ден, зборот знаеше:
не мора да се вели често.
Доволно е да се каже точно тогаш —
кога ќе нѐ направи човечки.
🔤💬🕊️
Некои зборови не се за да се кажат.
Туку за да се почувствуваат — длабоко, тивко, и вистинито.