Во едно тивко гратче, зад последната куќа со прозорци како очи што никогаш не трепкаат, живееше една сенка. Нејзиниот сопственик — едно дете по име Тео — порасна и замина. А сенката… остана.
Сенките не можат да патуваат сами. Тие се врзани за нечие движење, за нечиј живот. Но оваа сенка веќе немаше чие стапки да ги следи.
„Што правиш тука?“ ја прашуваше ветерот.
„Си барам некој да го следам,“ рече сенката. „Не ми треба светло — ми треба срце.“
Секој ден седеше до ѕидот што мирисаше на старо сонце, и секоја вечер се простираше по земјата како ќебе што никој не го зема.
Еден ден, помина едно девојче со големи очи и мали, љубопитни чекори. Таа го погледна ѕидот... и ја забележа сенката.
„Зошто си сама?“
Сенката не можеше да зборува, но некако… девојчето ја разбра. Се заврте со лицето кон сонцето, се исправи високо, и рече:
„Можеш да бидеш моја сенка. Или јас — твоја.“
Од тој ден, сенката повторно почна да се движи.
Понекогаш пред неа. Понекогаш зад. Понекогаш, кога ќе заврнеше денот, се простираа една до друга, без зборови, но исполнети.
И никој не ја гледаше таа сенка како нешто обично.
Затоа што тие што се сами… не бараат светлина.
Туку некој што ќе ги види. 🖤🌤️👧