Во еден град каде што сите улици беа осветлени со совршени, светли ламби, постоеше еден стар, закрпен фенершто никогаш не светеше.
„Расипан е,“ велеа луѓето. „Никогаш не се пали, дури ни во најтемната ноќ!“
И навистина, фенерот стоеше тивко, со стакло покриено со прашина, како нешто што заборавило да биде корисно.
Но еден ден, по улицата мина едно дете — тивко, свиткано навнатре како писмо што никој не го прочитал. Детето не плачеше, не зборуваше, но носеше со себе нешто потемно од ноќта: тага што не се гледа.
Кога застана покрај фенерот, се случи нешто чудно.
Фенерот... засветли.
Но не со обична светлина. Не бела, не жолта.
Туку со топол сјај што личеше на прегратка.
Детето застана. Го погледна фенерот. И првпат по многу време — се почувствува видено.
Фенерот не светеше секогаш.
Не можеше да ја осветли улицата.
Но можеше да ја осветли внатрешноста на некого.
И од тој ден, сите што се чувствуваа празно, се губеа во мисли, или носеа тишина што тежи — поминуваа покрај фенерот.
И кога ќе светнеше, тие не велеа „еве светлина“.
Туку шепотеа:
„Еве ме.“
🕯️🖤🌌
Зашто понекогаш, вистинската светлина не свети надворешно.
Туку таму каде што никој не гледа — но ти ја носиш.